Dobkowski uprawia malarstwo, które rozrasta się z sensów organicznych, sensualnych, erotycznych, zarazem przecież estetycznych do wymiarów kosmologicznych. Z ludzi tworzy wzór wtopiony w materię świata – bardzo często genitalną. Poddaje swoistej, linearnej analizie mikro- i makrostruktury świata, przygląda się siłom przyrody ożywionej i nieożywionej. Sztuka Dobkowskiego jest sztuką przestrzeni zawierającej metaforę infinityzmu. W myśl św. Augustyna człowiek w swym istnieniu skończony styka się nieustannie z nieskończonością. To twierdzenie jest bardzo bliskie wrażliwości i pasjom Dobkowskiego.

 

Jan Dobkowski urodził się w 1942 roku w Łomży. Dyplom z malarstwa uzyskał w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Jana Cybisa w 1968 roku; studia zaczynał w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Samodzielną twórczość plastyczną zainicjował już w 1963 roku cyklem rysunków erotycznych oraz linorytów ilustrujących „Zwierzyniec” Apollinaire’a. Współtworzył, z Jerzym „Jurrym” Zielińskim, legendarną grupę artystyczną Neo-Neo-Neo, której powstanie datuje się na 1965 rok.