Odkąd artysta ukształtował właściwy sobie, rozpoznawalny styl malarski w polu obrazu kładzie pedantycznie założone, dość jednorodne (jak na malarskie) plamy, rozległe i płaskie, kontrastowo, płaszczyznowo zestawione. Postępuje w sposób, który po wielokroć przywodził na myśl plakat. Obraz jest świadomym podziałem płaszczyzny, powodującym wyodrębnianie się form – programowo od tej dewizy Fałat zawsze wychodzi. W taki sposób wyłania się bryła i niepokojąca linia, w tym kontur nie zawsze wierny i konsekwentny swemu zadaniu obwodzenia (kreowania) konkretnego kształtu.

 

Antoni Fałat urodził się w 1942 roku. Studia malarskie ukończył w 1969 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Aleksandra Kobzdeja. Zaraz po studiach założył warszawską grupę Aut (Aut pictura aut nihil), której program zawierał się w haśle: „Polska figuracja, polski styl, polska egzotyka” (tak też brzmiał tytuł wystawy pokazanej w 1970 roku w warszawskiej Galerii MDM). A na początku lat 70. artysta zainicjował powstanie ruchu artystycznego O Poprawę, skupiającego ambitnych absolwentów warszawskiej Akademii, którzy postulowali odświeżenie języka malarskiego.