Od lat maluje proste, banalne, bliskie dziecięcym fascynacjom, ocierające się o popkulturę tematy, ale w sposób, który oddala je od naiwności i spłaszczenia sensu. Artysta ma bez wątpienia zmysł krytyczny, jest w rozumowaniu bezkompromisowy, a w czasach minionych pozostawał, oczywiście, negatywnie usposobiony do systemu. Jest tradycyjny w rozumieniu składni malarskiej: szanuje kolor (trudno nie przyznać mu prymatu w obrazie), światło, formę, czuje dynamikę i statykę. To wszystko u niego utrzymuje idealne proporcje i stosunki, współpracuje bezbłędnie.

 

Krzysztof Wachowiak urodził się w 1949 roku w Szczecinie. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom obronił w 1975 roku pod kierunkiem prof. Stefana Gierowskiego. Po studiach działał w ramach grupy „Symplex S4”, która nawiązywała do polskiego koloryzmu (podziw dla Artura Nachta-Samborskiego towarzyszy mu całe życie) i unizmu Władysława Strzemińskiego. Jest nazywany prekursorem polskiego neoekspresjonizmu; podjął dialog z ekspresjonizmem przed objawieniem się neofowizmu, Neue Wilde.