Artystka, w swoich pracach szczególną uwagę poświęca psychologicznym i socjologicznym aspektom więzi międzyludzkich. Przygląda się dźwiękowi nie tylko jako badacz, ale jako osoba dla której dźwięk i muzyka są niezwykle istotne w budowaniu relacji… Więzi te próbuje odnaleźć za pomocą form i kolorów na obrazach jak również w pełnych tajemnicy i niepokoju instalacjach.

 

Urodziła się w Rijece w Chorwacji, 1986 roku. W latach 2009 – 2012 studiowała na Wydziale Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracownii malarskiej prof. Jarosława Modzelewskiego oraz w pracownii Tkaniny eksperymentalnej ad. Barbary Łuczkowiak.

Dobkowski uprawia malarstwo, które rozrasta się z sensów organicznych, sensualnych, erotycznych, zarazem przecież estetycznych do wymiarów kosmologicznych. Z ludzi tworzy wzór wtopiony w materię świata – bardzo często genitalną. Poddaje swoistej, linearnej analizie mikro- i makrostruktury świata, przygląda się siłom przyrody ożywionej i nieożywionej. Sztuka Dobkowskiego jest sztuką przestrzeni zawierającej metaforę infinityzmu. W myśl św. Augustyna człowiek w swym istnieniu skończony styka się nieustannie z nieskończonością. To twierdzenie jest bardzo bliskie wrażliwości i pasjom Dobkowskiego.

 

Jan Dobkowski urodził się w 1942 roku w Łomży. Dyplom z malarstwa uzyskał w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni prof. Jana Cybisa w 1968 roku; studia zaczynał w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Samodzielną twórczość plastyczną zainicjował już w 1963 roku cyklem rysunków erotycznych oraz linorytów ilustrujących „Zwierzyniec” Apollinaire’a. Współtworzył, z Jerzym „Jurrym” Zielińskim, legendarną grupę artystyczną Neo-Neo-Neo, której powstanie datuje się na 1965 rok.

W swoich pracach porusza temat relacji pomiędzy człowiekiem i rozumianym przez niego światem. W ciągu życia rozwijamy umiejętności pojmowania i zdobywania informacji. Narzędzia, zapiski i rytuały, które tworzymy i które nas otaczają, pozwalają uporządkować nasze obserwacje. Artystka stara się opisać rzeczywistość, w której żyjemy i funkcjonujemy każdego dnia, jako części niewyobrażalnego procesu trwającego od początku wszechświata. Tym samym próbuje przeanalizować codzienność opisywaną przez pryzmat wybranych teorii i paradygmatów naukowych, szukając w niej miejsca intuicji i uczucia. Izabella Bryzek używa różnego rodzaju technik I mediów takich jak malarstwo, instalacja, kola i wiele innych.

 

Izabella Bryzek urodziła się w 1989r. w Warszawie. W 2013r. Ukończyła Wydział Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych z Wyróżnieniem Rektorskim. Jej prace I działania można było oglądać na wystawach indywidualnych i zbiorowych między innymi w Tate Liverpool, Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, BWA w Zielonej Górze, Galerii Promocyjnej w Warszawie, Stadionie Narodowym w Warszawie.

W twórczości Stanisława Baja widok rzeki Bug z rodzinnych stron artysty pojawia się wielokrotnie. Jeszcze do niedawna twórca malował pejzaże ukazujące rzekę za dnia, skupiając się nie tylko na oddaniu tafli wody, ale i nadbrzeżnej roślinności. Malowane krajobrazy prezentują rzekę o zmierzchu, przez co charakteryzuje je wygaszona i ciemnoszara kolorystyka. Dominuje w nich czerń delikatnie przełamana oranżem, zielenią i czerwienią, dzięki czemu w kompozycjach tworzą się liczne niuanse.

 

Urodzony w 1953 roku, malarz, profesor na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. Artysta niezwykle aktywny wystawienniczo. Zajmuje wyjątkowe i osobne miejsce na mapie polskiej sztuki współczesnej.

W latach 1970-1975 studiował malarstwo w pracowni prof. Tadeusza Dominika i tkaninę artystyczną w pracowni prof. Wojciecha Sadleya na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od roku 1975 do 2009 roku był dydaktykiem macierzystego Wydziału, gdzie prowadził mistrzowską Pracownię Sztuki Włókna. W roku 1992 stworzył Pracownię Tkaniny Artystycznej na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP w Warszawie, którą prowadził do 2014 roku. W latach 2003-2010 kierował Magisterską Pracownią Artystyczną, prowadził również Seminarium Magisterskie na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Od roku 2010 do 2014 współpracował z Uniwersytetem Muzycznym w Warszawie. Od 2009 roku pracuje na Wydziale Sztuki Mediów ASP w Warszawie, gdzie stworzył i prowadzi Pracownię Słowo – Obraz – Znak – Znaczenie. W roku 1998 otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. W latach 1990-1993 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Malarstwa. W roku 1993 został wybrany prorektorem ASP w Warszawie i pełnił tę funkcję przez dwie kadencje do roku 1999. W kadencji 2002-2005 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie. Od 1999 roku przez dziesięć kolejnych lat był Rzecznikiem Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego.

Urodziła się w 1986 roku. w Warszawie. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz studiów podyplomowych w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk; studiowała również w Accademia di Belle Arti w Wenecji. Doktorantka w Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Kochanowskiego w Kielcach. Wyróżniającą cechą jej twórczości jest łączenie teoretycznej refleksji i autorskich tekstów z działaniami z zakresu sztuk wizualnych. Praktykę artystyczną łączy z badaniami nad historią sztuki i kultury czego efektem są różnorodne formy aktywności twórczej. Zajmuje się malarstwem, sztuką w przestrzeni publicznej, ilustracją. Kuratorka i producentka wydarzeń kulturalnych: wystaw plastycznych, spektakli teatralnych, koncertów; projektantka przestrzeni ekspozycyjnych, animatorka kultury, autorka opracowań teoretycznych na temat opieki konserwatorsko-kuratoryjnej sztuki współczesnej.

OBRAZY

Sławomir Marzec
Tomasz Zawadzki

15/03/2018 – 29/03/2018

Na wystawie „Obrazy” swoje najnowsze prace zaprezentowali dwaj artyści, Sławomir Marzec i Tomasz Zawadzki, którzy w odmienny sposób aktualizują w ponowoczesnym kontekście tradycje konstruktywizmu, konceptualizmu, ale i szeroko pojętego malarstwa abstrakcyjnego.

Sławomir Marzec na tej wystawie zaprezentował cykl „Obrazów użytkowych” wykorzystujących wiedzę różnych kultur o magicznym działaniu koloru. W ten sposób powstał np. Obraz na polepszenie pamięci, ale też Obraz przeciw korkom ulicznym czy Obraz przeciw bredzeniu. A ponadto cykl collage „Szkice nożem”.

U Tomasza Zawadzkiego zakres zagadnień dotyczących zaprezentowanych prac związany jest zarówno ze sferą zewnętrzności obrazu czyli jego ostatecznym wizerunkiem, jak i działaniami, które odsłaniają jego wnętrze ukazując konstrukcję materii. Konsekwencją takiego procesu tworzenia jest swego rodzaju archeologia obrazu, rekonstrukcja idei w jej pierwotnym założeniu.

wernisaż 15.03.2018, godz. 18.00 – 21.00
wystawa 16.03 – 29.03.2018, godz. 12:00 – 18.00

Urodziła się w 1991 roku w Warszawie. Studentka Wydziału Sztuki Mediów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz Instytutu Twórczej Fotografii w Opawie. W 2013 roku obroniła pracę licencjacką pod kierunkiem dr hab. Prota Jarnuszkiewicza prof. ASP na macierzystym Wydziale, otrzymując wyróżnienie rektorskie za najlepszy dyplom. Stypendystka Funduszu Popierania Twórczości przy Stowarzyszeniu ZAiKS. Uczestniczka kilku wystaw zbiorowych w kraju i zagranicą (m. in. Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Mińsk, Białoruś; Festiwal Sztuk, Żyrardów; Pałac Branickich, Warszawa). Zajmuje się fotografią i malarstwem. Charakterystyczne dla prac Julii Andrzejewskiej jest obrazowanie lasu.